چغندر قند:

 چغندرقند گیاهی است دو ساله در سال اول ریشه تولید نموده و در سال دوم ساقه و گل و میوه ( بذر) می دهد. درمناطق نیمه خشک با آب و هوای مدیترانه ای این گیاه قادر است دوره رشد خود را در مدت یکسال حفظ کند. در این حالت می توان چغندر را در پائیز کشت کرده و در تابستان از آن بذرگیری نمود. رشد نمو چغندر را به سه مرحله می توان تقسیم نمود: الف) از کاشت تا سبز شدن ( جوانه زدن) ب) از جوانه زدن تا مرحله ۱۶ برگی ( مرحله جوانی) ج) از مرحله ۱۶ تا ۴۰ برگی ( دوره میان سالی تا رسیدن کامل).

شرحی کلی درباره چغندر قند شرکت سهامی زراعی تربت جام:

ارقام محصول: برجیتا، پرشیا، دروتی، سمنتا، ایزابلا.   C-روبوستوس،

زمان کاشت: آبان ماه

زمان برداشت: برداشت چغندرقند زمانی انجام می شود که دوره رشد گیاه پایان یافته وزن ریشه و درصد قند حداکثر باشد در این زمان رنگ برگها سبز مایل به زرد شده و معمولاً به حالت افتاده قرار می گیرند.برداشت این محصول در بهمن ماه است.

نوع کاشت:

روش خطی:
در این روش با استفاده از بذر افشانهای مخصوص بذر را روی خطوط موازی به فواصل مساوی و عمق برابر و معین می کارند سپس درزمین جویچه های آبیاری ( فارو) ایجاد نموده تا گیاهان از دو طرف آبیاری شده و در نتیجه آب هیچگاه به پای گیاه نمی رسد و در نتیجه اطراف طوقه و روی سطح فاروها سله ایجاد نشده و سرایت بیماری های گیاهی کمتر خواهد شد. علاوه بر آن عملیات تنک کردن، وجین، کود پاشی، سمپاشی، و برداشت به سهولت انجام گرفته و مقدار آب مصرفی به مراتب کمتر خواهد بود.

سطح زیر کشت: ۷۵ هکتار که ازین مقدار ۱۸ هکتار به روش هیدروفلوم و ۳۹ هکتار به روش آبیاری بارانی می باشد.

میزان بذر مصرفی: ۳یونیت در هر هکتار

متوسط عملکرد در واحد سطح: ۵۰ – ۶۵ تن در هکتار

آفات مهم این محصول:
۱- کرم برگ خوار چغندر ( کارادرینا) که برای مبارزه با آن می توان از امولسیون دیازینون ۶۰ درصد به مقدار ۱/۵ کیلو در هکتار استفاده نمود. ۲- شب پره زمستانی که برای مبارزه با آن می توان از طریق طعمه پاشی اقدام کرد. ۳- مگس چغندر که برای مبارزه شیمیایی با آن می توان از دیازنیون ۶۰ درصد به نسبت یک در هزار استفاده کرد. ۴- بید چغندر ( پروانه لیتا) برای مبارزه با آن می توان با جمع آوری و سوزاندن بوته های باقیمانده و شخم عمیق و همچنین از سموم شیمیایی استفاده نمود.
بیماریها:
۱) سفیدک سطحی چغندرقند که برای مبارزه با این قارچ می توان از روش زراعی و روش شیمیایی استفاده نمود. ۲) بیماری سفیدک داخلی چغندر که روش مبارزه با آن تهیه واریته مقاوم و استفاده از ترکیبات شیمیایی است. ۳) زنگ چغندر که روش مبارزه با آن روش زراعی و روش شیمیایی می باشد.
۴) بیماری لکه گرد چغندر که مشابه موارد بالا روش زراعی و روش شیمیایی برای مبارزه با آن می باشد. ۵) بیماری پوسیدگی قهوه ای ریشه. ۶) بیماری ویروس موزائیک چغندرقند. ۷) ویروس زردی چغندر. ۸) بیماری پیچیدگی و تورم رگبرگهای چغندر. ۹) بیماری پوسیدگی ریشه.

علفهای هرز: تاجریزی، سلمه تره. خارشتر، تاج خروس، پیچک.

راه مقابله با آفات: استفاده از سموم ، دیمیتوات، کنسالت و آوانت. و علفکش از نوع بتانال پروگرس.